Ob這ki - analiza i interpretacja

(Z tomu „Trzy zimy” – 1935)

Tom poezji Mi這sza „Trzy zimy” powsta w klimacie mi璠zywojennego katastrofizmu. „Ob這ki” – jeden z wierszy tomu – ukazuj zbli瘸j帷 si apokalips odkrywan przez obserwacj przyrody. Wiersz pokazuje dramatyczn sytuacj cz這wieka, maj帷ego si zmierzy z nadchodz帷 katastrof i w豉snym wn皻rzem.

Podmiot liryczny znajduje si w sytuacji obserwowania tytu這wych ob這k闚 na niebie. Opis natury nie jest jednak najwa積iejszy w utworze, najwa積iejsze jest to, co dzieje si z podmiotem lirycznym pod wp造wem obserwacji. Podmiot zwraca si w formie apostrofy do ob這k闚, okre郵aj帷 je w pierwszym wersie epitetami „straszne” i „moje”. Wprowadza to nastr鎩 grozy oraz podkre郵a zwi您ek podmiotu z natur. W drugim wersie pojawia si drugi element natury – upersonifikowana ziemia, kt鏎a odczuwa smutek i 瘸l. Kolejne epitety – „ob這ki bia貫 i milcz帷e” podkre郵aj brak 篡cia, stagnacj natury.

Kontakt z natur wywo逝je u podmiotu lirycznego szereg uczu: p豉cze i dokonuje negatywnej oceny w豉snej osoby, wyliczaj帷 swoje wady: pych, po膨danie, okrucie雟two i pogard. Podmiot ponosi egzystencjaln pora磬, wszystkie jego wady s podstaw do wydania na nim wyroku 鄉ierci, co oddaje metafora „dla snu martwego splataj pos豉nie”. Ob這ki ods豉niaj prawd, kt鏎 podmiot liryczny sam przed sob ukrywa:


„a k豉mstwa mego najpi瘯niejsze farby
zakry造 prawd.”



Wobec tak negatywnej oceny w豉snej osoby podmiot spuszcza oczy w ge軼ie pokory i uni瞠nia i czuje niszcz帷 si喚 natury, zobrazowan w wierszu prze wicher „pal帷y, suchy”.

Ca造 obraz mo積a interpretowa jako spe軟iaj帷 si w豉郾ie apokalips, kt鏎ej narz璠ziem spe軟iania si s tytu這we ob這ki. Podmiot nazywa je „str騜ami 鈍iata” – s one niejako anio豉mi apokalipsy, wymierzaj帷ymi podmiotowi kar za jego wady i ma這stkowo嗆.

Podmiot chce uciec przed zagro瞠niem apokalipsy w sen, w noc, kt鏎a jest „lito軼iwa”, kt鏎a jest ratunkiem przed katastrof globaln i przez w豉sn, egzystencjaln pora磬. Sam przyzywa 鄉ier, kar, chce, by szybciej przysz豉 i skr鏂i豉 jego cierpienia.


Nastepna strona